"Ey kardeşim, yalnızlığa mı çekilmek istersin? Kendi yolunu kendin mi aramak istersin? Biraz dur ve dinle beni…
Kendine kötünü ya da iyini verebilir misin ve asabilir misin istemini başının üstüne bir yasa gibi?
Olabilir misin kendi kendinin yargıcı ve intikamcısı kendi yasanın?
Bugün bile birçok şeyde ıstırap çekiyorsun ey sen tek kişi: bugün hala cesaretin ve umutların tam.
Fakat bir gün yoracak seni yalnızlık, bir gün bükülecek gururun ve yerinden oynayacak cesaretin. Haykıracaksın bir gün “ben yalnızım” diye.

Bir gün göremeyeceksin artık yükseldiğini ve çok yakınında olacaksın alçaldığının; kendi yücen bile korkutacak seni, bir hayalet gibi. Bağıracaksın bir gün “her şey yanlış!” diye.
Duygular vardır yalnızları öldürmek isteyen; başaramazlarsa öldürmeyi, o zaman kendileri ölmek zorunda kalırlar. Fakat yeter mi gücün, kendi katilin olmaya?
Koru kendini iyilerden ve adillerden! Onlar hoşlanırlar kendi erdemini yaratanlara işkence çektirmekten, nefret ederler yalnızlardan…
Koru kendini sevginin nöbetlerinden! Çok çabuk uzatır elini yalnız kişi, karşılaştığı her insana… Fakat karşılaşabileceğin en büyük düşman kendin olacaksın yalnızca; bizzat kendin bekleyeceksin magaralarda ve ormanlarda pusuda.

Ey yalnız kişi! Kendine giden yolu yürürsün! Kendinden ve yedi şeytanın önünden geçer yolun!
Ey yalnız kişi! Yaratıcının yolunda yürürsün! Bir tanrı yaratmak istersin kendine yedi şeytandan.
Ey yalnız kişi! Sevenin yolunda yürürsün: kendini seversin sen, bu nedenle küçümsersin kendini, sevenlerin küçümsedigi gibi. Yaratmak ister seven kişi, çünkü küçümser! Sevdiği şeyi küçümsemek zorunda kalmamış bir kişi, ne anlar ki sevgiden!
Sevginle gidesin yalnızlığına ve yaratmanla kardeşim; çok sonra topallar adalet, senin ardından, yıkılır her şey.
Gözyaşlarınla gidesin yalnızlığına kardeşim. Ben kendisinden ötesini yaratmak isteyeni ve öyle yok olanı severim…"

Sevgili Anne ve Babam'a,

Sevgili Abim ve Ablam'a,

Sevgili Nietzsche'e, teşekkür ederim, herşey için...